<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Codziennie czekam na ten moment, by co\u015b napisa\u0107, a kiedy wreszcie nadchodzi, po dniu pe\u0142nym wydarze\u0144 drobnych, ale intensywnych w swoim wyrazie, doborze bod\u017ac\u00f3w, nasileniu emocji, po prostu brak mi si\u0142, fizycznych lub umys\u0142owych. A najcz\u0119\u015bciej jednych i drugich. <\/p>\n\n\n\n
S\u0105 wieczory, kiedy patrz\u0119 na bia\u0142y ekran i to ju\u017c wszystko, na co mnie sta\u0107. Takie zawieszenie wzroku na \u015bwietle kom\u00f3rki bij\u0105cym w mroku sypialni. W tle s\u0142ysz\u0119 oddech synka i wszystko we mnie chcia\u0142oby do\u0142\u0105czy\u0107 m\u00f3j oddech do niego, te\u017c w tym sennym, powolnym i g\u0142\u0119bokim rytmie, a zarazem jaka\u015b drobna cz\u0105stka, jaki\u015b wewn\u0119trzny kawa\u0142ek anarchistycznej potrzeby walki o chwil\u0119 dla siebie i wyra\u017cenia my\u015bli, trzyma mnie przy tym \u015bwiec\u0105cym ekranie, bo mo\u017ce jednak. <\/p>\n\n\n\n
To nie tak, \u017ce narzekam. W tej intensywno\u015bci dnia dzieje si\u0119 wiele wspania\u0142ych rzeczy, cho\u0107 trudne te\u017c si\u0119 zdarzaj\u0105. To taka codzienno\u015b\u0107 z dw\u00f3jk\u0105 ma\u0142ych dzieci, w kt\u00f3rej \u015bmiech i \u0142zy wyst\u0119puj\u0105 naprzemiennie, splataj\u0105 si\u0119 z naszymi nastrojami, wymagaj\u0105 cierpliwo\u015bci, a czasem nara\u017caj\u0105 nas na jej brak, co prowadzi ku z\u0142o\u015bci. W ka\u017cdym naszym dniu jest wiele mi\u0142o\u015bci ciep\u0142a, zachwytu i rozrzewnienia, ale znajdzie si\u0119 r\u00f3wnie\u017c bezsilno\u015b\u0107 i frustracja. I nie ma w tym nic zaskakuj\u0105cego.<\/p>\n\n\n\n
Chyba najtrudniejsze jest zm\u0119czenie. I ma\u0142o czasu dla siebie. Trudno zadba\u0107, o to co w\u0142asne, nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o tym, co mi\u0119dzy nami, du\u017cymi lud\u017ami, kt\u00f3rzy maj\u0105 t\u0119 urocz\u0105 i wymagaj\u0105c\u0105 dw\u00f3jk\u0119. Rodzicielstwo to niez\u0142e wyzwanie dla naszego zwi\u0105zku. Trudno znale\u017a\u0107 w sobie jeszcze jakie\u015b pok\u0142ady cierpliwo\u015bci, kiedy nasi synowie tyle tego surowca zu\u017cywaj\u0105. A jednak staramy si\u0119 na tyle, na ile mo\u017cemy i wychodzi nam to najlepiej jak mo\u017ce. P\u00f3ki co, musi wystarczy\u0107. A potem mo\u017ce b\u0119dzie \u0142atwiej. Przynajmniej znajdzie si\u0119 wi\u0119cej czasu i mo\u017cliwo\u015bci na to, co w\u0142asne. I na to, co wsp\u00f3lne.<\/p>\n\n\n\n
P\u00f3jdziemy wtedy do kina albo do knajpy na obiad i przez chwil\u0119 poprzebywamy ze sob\u0105 jako doro\u015bli, kt\u00f3rzy mog\u0105 po\u015bwi\u0119ci\u0107 sobie ca\u0142\u0105 uwag\u0119. Wys\u0142ucha\u0107 siebie, popatrze\u0107. Zje\u015b\u0107 bez przerywania i m\u00f3wi\u0107 jedno zdanie od pocz\u0105tku do ko\u0144ca. Pewnie si\u0119 zaraz st\u0119sknimy za naszymi dzie\u0107mi, ale nacieszymy si\u0119 t\u0105 chwil\u0105 bez nich. Opowiemy sobie, co u nas, a mo\u017ce pomilczymy. A potem wr\u00f3cimy do domu. Do naszych dzieci, mi\u0142o\u015bci i zniecierpliwienia. Do intensywnego dnia. I do wieczor\u00f3w takich jak ten, kiedy staram si\u0119 mie\u0107 si\u0142y na pisanie, a w\u0142a\u015bnie mi ich tak bardzo brak, \u017ce przestaj\u0119 nad\u0105\u017ca\u0107 za w\u0142asn\u0105 my\u015bl\u0105, a oczy ledwo si\u0119 otwieraj\u0105. W zasadzie, to si\u0119 zamkn\u0119\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Codziennie czekam na ten moment, by co\u015b napisa\u0107, a kiedy wreszcie nadchodzi, po dniu pe\u0142nym wydarze\u0144 drobnych, ale intensywnych w swoim wyrazie, doborze bod\u017ac\u00f3w, nasileniu emocji, po prostu brak mi si\u0142, fizycznych lub umys\u0142owych. A najcz\u0119\u015bciej jednych i drugich. S\u0105 wieczory, kiedy patrz\u0119 na bia\u0142y ekran i to ju\u017c wszystko, na co mnie sta\u0107. Takie\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-9589","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9589","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9589"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9589\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9604,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9589\/revisions\/9604"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9589"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9589"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9589"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}