W moim \u015bwiecie jest do\u015b\u0107 bezpiecznie. Czasem pot\u0142ucze si\u0119 jakie\u015b szk\u0142o i wtedy wszyscy wk\u0142adamy kapcie, a ja wyci\u0105gam odkurzacz. Czasem kto\u015b spadnie z taboretu lub kanapy. Kiedy indziej kto\u015b kogo\u015b zaczepnie pacnie po g\u0142owie pack\u0105 na muchy. Kto\u015b inny mu odda ugryzieniem w\u015bciek\u0142o\u015bci. Albo przynajmniej drapem. Mimo tych chwil zwady i zachwiania r\u00f3wnowag\u0105 mojego \u015bwiata, w kt\u00f3rych z\u0142o\u015b\u0107 bywa tak \u017cywa i pe\u0142na g\u0142osu, w moim \u015bwiecie jest bezpiecznie. <\/p>\n\n\n\n
Docieraj\u0105 do niego sygna\u0142y z zewn\u0105trz. Dobijaj\u0105 si\u0119 do drzwi natr\u0119tnie, jak muchy uderzaj\u0105ce o szyb\u0119 zamkni\u0119tego okna. Wciskaj\u0105 swoje brudne paluchy w ten m\u00f3j s\u0142odki, pastelowy \u015bwiatek z landrynkowym posmakiem codzienno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Przypominaj\u0105, \u017ce tam za oknem te\u017c toczy si\u0119 \u017cycie, od kt\u00f3rego nie da si\u0119 odci\u0105\u0107, a w kt\u00f3rym czasem trzeba wezwa\u0107 karetk\u0119, jak w tej chwili. Ciemno\u015b\u0107 mojej sypialni drga sin\u0105 niebiesko\u015bci\u0105 syreny. Gdzie\u015b co\u015b si\u0119 dzieje. Kto\u015b umiera, cierpi. Kto\u015b si\u0119 o niego niepokoi. Mo\u017ce to nic, jaka\u015b drobna cho\u0107 wymagaj\u0105ca karetki sprawa. Mo\u017ce nic ostatecznego. A jednak…<\/p>\n\n\n\n
\u015awiat zewn\u0119trzny potrafi dobija\u0107 si\u0119 na r\u00f3\u017cne sposoby do mojego \u015bwiata. Sp\u0142ywa z torby listonosza pro\u015bciutko pod moje drzwi mieni\u0105c si\u0119 wszystkimi odcieniami czerni, tego jak\u017ce twarzowego koloru stra\u017cy miejskiej. Puka przyd\u0142ugim pismem, kt\u00f3re w ostateczno\u015bci okazuje si\u0119 by\u0107 informacj\u0105 o mandacie. Na szcz\u0119\u015bcie nie na r\u00f3wnowarto\u015b\u0107 nerki. <\/p>\n\n\n\n
Dzwoni dzwonkiem telefonu. D\u0142ugo i natarczywie. Odbieram po chwili, bo nie od razu s\u0142ysz\u0119. Gra muzyka, dzieci co\u015b pokrzykuj\u0105, a pi\u0142a za oknem tnie krzewy w ramach wiosennych porz\u0105dk\u00f3w pe\u0142nych maszyn brudz\u0105cych \u015brodowisko spalinami i d\u017awi\u0119kiem. Dziwi mnie fakt, \u017ce rozm\u00f3wca posiada m\u00f3j numer. Niepokoj\u0105ce jest, \u017ce dzwoni. Dlatego pytam. I dowiaduj\u0119 si\u0119 o \u015bmierci.<\/p>\n\n\n\n
Teraz le\u017c\u0119 i wspominam. Jakie\u015b urywki historii, twarzy, u\u015bmiechu. Wycinki rozm\u00f3w. Obrazek charakterystycznej sylwetki pe\u0142nej bujnych, bia\u0142ych w\u0142os\u00f3w i ku\u015btykania. Fotografi\u0119 ostatniej rozmowy. Spos\u00f3b palenia i m\u00f3wienia. Gesty.<\/p>\n\n\n\n
S\u0105 ludzie pe\u0142ni \u017cycia. Okazuje si\u0119, \u017ce i oni s\u0105 \u015bmiertelni. Maj\u0105 serca, kt\u00f3re potrafi\u0105 przesta\u0107 bi\u0107 jak zepsute zegary. Ludzie barwni jak kolorowe ptaki lub ryby z rodziny pyszczak\u00f3w. Kiedy znikaj\u0105 zostaje po nich kolorowy powidok, kt\u00f3ry blaknie z ka\u017cdym kolejnym mrugni\u0119ciem powieki.<\/p>\n\n\n\n
W ten m\u00f3j bezpieczny \u015bwiat wkraczaj\u0105 czasem \u015bmier\u0107 i smutek. Przypominaj\u0105. \u017be to wszystko jest cz\u0119\u015bci\u0105 wi\u0119kszego planu. Wycinkiem \u017cycia pobranym do zrobienia testu. Kawal\u0105tkiem \u015bwiata. Okruchem.<\/p>\n\n\n\n
Okruch mojego bezpiecznego \u015bwiata posypa\u0142 si\u0119 na parkowy stolik szachowy. Na oparciu krzes\u0142a przysiad\u0142a pierwsza wrona. W oddali s\u0142ycha\u0107 nast\u0119pne. Nawo\u0142uj\u0105 si\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W moim \u015bwiecie jest do\u015b\u0107 bezpiecznie. Czasem pot\u0142ucze si\u0119 jakie\u015b szk\u0142o i wtedy wszyscy wk\u0142adamy kapcie, a ja wyci\u0105gam odkurzacz. Czasem kto\u015b spadnie z taboretu lub kanapy. Kiedy indziej kto\u015b kogo\u015b zaczepnie pacnie po g\u0142owie pack\u0105 na muchy. Kto\u015b inny mu odda ugryzieniem w\u015bciek\u0142o\u015bci. Albo przynajmniej drapem. Mimo tych chwil zwady i zachwiania r\u00f3wnowag\u0105 mojego\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-6464","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6464","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6464"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6464\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6486,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6464\/revisions\/6486"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6464"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6464"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6464"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}