Niekt\u00f3re teksty przychodz\u0105 do mnie same. Wpadaj\u0105 do g\u0142owy, przysiadaj\u0105 na d\u0142oniach, sk\u0105d ze\u015blizguj\u0105 si\u0119 po palcu na litery klawiatury i nabieraj\u0105 kszta\u0142tu s\u0142owa. Osiadaj\u0105 na ekranie jak drobinki piasku lub p\u0142atki \u015bniegu. Czasem spadaj\u0105 jak gar\u015b\u0107 kamieni rzuconych na ziemi\u0119. Rozsypuj\u0105 si\u0119 akapitami, zag\u0142\u0119biaj\u0105 mocno w dokument, zostawiaj\u0105 \u015blady. Nie\u0142atwo je wyd\u0142uba\u0107 i odrzuci\u0107. Nawet je\u015bli si\u0119 uda, zostaje po nich odcisk jak stempel my\u015bli w zapisie metadanych.<\/p>\n\n\n\n
S\u0105 dni, w kt\u00f3re przychodzi do mnie wiele trudnych historii. Obsiadaj\u0105 mnie jak wrony i kracz\u0105. Zaskrzeczaj\u0105 mnie swoim b\u00f3lem i smutkiem, trajkocz\u0105. Kiedy je przeganiam, wracaj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W tych historiach mo\u017cna spotka\u0107 ludzi. Zwyk\u0142ych bohater\u00f3w codziennych opowie\u015bci, kt\u00f3rzy snuj\u0105 si\u0119 po librettach w\u0142asnego \u017cycia jak cienie i upiory. Czasem nasze teksty si\u0119 krzy\u017cuj\u0105 i przez chwil\u0119 spotykamy si\u0119 na rogu zda\u0144 po przecinku. Podajemy sobie d\u0142onie jak wysuszone li\u015bcie i wklejamy do albumu pami\u0119ci. Przez chwil\u0119 przygl\u0105dam si\u0119 ich \u017cyciu jakbym zagl\u0105da\u0142a przez okno. Widz\u0119 tyle, na ile odsun\u0105 firanki, zas\u0142ony i \u017caluzje w\u0142asnych spraw, kotary wstydu i rolety savoir-vivre\u2019u. Du\u017co zale\u017cy od o\u015bwietlenia lamp\u0105 rozmowy i kinkietem zaufania. Od blisko\u015bci okna i wysoko\u015bci drabiny, na kt\u00f3rej stoj\u0119. W niekt\u00f3rych oknach mog\u0119 przyjrze\u0107 si\u0119 jedynie odbiciu w\u0142asnej twarzy w tafli szyby. W innych siadam na parapecie wystawiaj\u0105c twarz do s\u0142o\u0144ca albo ksi\u0119\u017cyca, dostaj\u0119 szklank\u0119 herbaty i s\u0142ucham przez chwil\u0119 rozdzia\u0142u o tera\u017aniejszo\u015bci dnia, w kt\u00f3rym b\u00f3l i smutek smakuj\u0105 kwa\u015bno i gorzko, a noc nie przynosi ulgi. Kiedy indziej zatrzymuj\u0119 si\u0119 przy fragmentach szcz\u0119\u015bliwych, kt\u00f3re maj\u0105 w sobie co\u015b z bamboszy lub szalika zak\u0142adanych na chwil\u0119 dla ogrzania zmarzni\u0119tych st\u00f3p i szyi. Albo dla przytulno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
S\u0105 noce, w kt\u00f3rych ci\u0119\u017cko utrzyma\u0107 powieki nad oczami, cho\u0107 serce chcia\u0142oby jeszcze snu\u0107. Zrzuci\u0107 z siebie ci\u0119\u017car stali tych historii utyt\u0142anych w rozpaczy jak w lepkiej smole. Zm\u0119czenie jednak oplata umys\u0142 ciasno i nakazuje odwr\u00f3t z placu skupionej my\u015bli. Koncentracja l\u0105duje w piachu jak wyrzucony kawa\u0142 betonu, a nieopowiedziane historie zastygaj\u0105 w duszy jak spi\u017cowe pomniki smutku. <\/p>\n\n\n\n
W takie wieczory pozostaje wtuli\u0107 nos w zapach dzieci\u0119cego cia\u0142ka, a serce karmi\u0107 nadziej\u0105 zawieszon\u0105 na sznurku. Na wi\u0119cej dobrych historii. Tych wy\u015bpiewywanych przez kosy i wywieszonych na sznurze do bielizny pomi\u0119dzy balkonami ludzkiego \u017cycia. Jak tajna skrzynka na listy z dzieci\u0144stwa, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy\u0142a mnie z s\u0105siadk\u0105 tworz\u0105c ni\u0107 wsp\u00f3lnoty i potrzeby dzielenia si\u0119 kawa\u0142kiem \u015bwiata jak kanapk\u0105. Na p\u00f3\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niekt\u00f3re teksty przychodz\u0105 do mnie same. Wpadaj\u0105 do g\u0142owy, przysiadaj\u0105 na d\u0142oniach, sk\u0105d ze\u015blizguj\u0105 si\u0119 po palcu na litery klawiatury i nabieraj\u0105 kszta\u0142tu s\u0142owa. Osiadaj\u0105 na ekranie jak drobinki piasku lub p\u0142atki \u015bniegu. Czasem spadaj\u0105 jak gar\u015b\u0107 kamieni rzuconych na ziemi\u0119. Rozsypuj\u0105 si\u0119 akapitami, zag\u0142\u0119biaj\u0105 mocno w dokument, zostawiaj\u0105 \u015blady. Nie\u0142atwo je wyd\u0142uba\u0107 i odrzuci\u0107.\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-5999","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5999","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5999"}],"version-history":[{"count":25,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5999\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8320,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5999\/revisions\/8320"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5999"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5999"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5999"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}