Taki to dzie\u0144, w kt\u00f3rym zniech\u0119cenie i poczucie bezsensu \u0142omocz\u0105 do mojej duszy. Staram si\u0119 je odegna\u0107 i przytrzymuj\u0119 drzwi wewn\u0119trznego \u015bwiata ca\u0142\u0105 sob\u0105, ale one wciskaj\u0105 si\u0119 przez szpary i osnuwaj\u0105 moje wn\u0119trze smutkiem i beznadziej\u0105. To chyba blue monday z op\u00f3\u017anionym zap\u0142onem. Nawet by pasowa\u0142o, bo mam wra\u017cenie, \u017ce wszystko w \u017cyciu robi\u0119 z obsuw\u0105. No mo\u017ce nie wszystko. Ale troch\u0119 rzeczy na pewno. Jakbym potrzebowa\u0142a wi\u0119cej czasu na zorientowanie si\u0119 w otaczaj\u0105cej rzeczywisto\u015bci. Jakbym nie zawsze za\u0142apa\u0142a to, co wszyscy. Jakby mi umyka\u0142y prawdy objawione wi\u0119kszo\u015bci ludzi wok\u00f3\u0142. <\/p>\n\n\n\n
Przez wiele lat poszukiwa\u0142am instrukcji obs\u0142ugi \u017cycia, poniewa\u017c odnosi\u0142am wra\u017cenie, \u017ce ludzie wok\u00f3\u0142 mnie posiedli tak\u0105 instrukcj\u0119 i dzi\u0119ki temu \u017cyj\u0105, robi\u0105c te wszystkie rzeczy wpisane w \u017cycie. Ja ci\u0105gle nie by\u0142am pewna, co si\u0119 robi w takiej czy innej sytuacji. Zastanawia\u0142am si\u0119. Rozkminia\u0142am. Z tej niepewno\u015bci wycofywa\u0142am si\u0119 z r\u00f3\u017cnych dzia\u0142a\u0144, tak na wszelki wypadek, bo nie mia\u0142am si\u0142y na towarzysz\u0105ce temu napi\u0119cie. Na hipotetyczne odrzucenie przez innych, kt\u00f3rzy zorientuj\u0105 si\u0119 pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej, \u017ce tak naprawd\u0119 nic nie wiem. Na pora\u017ck\u0119, bo co\u015b mi nie p\u00f3jdzie. Tym sposobem czu\u0142am si\u0119 wiecznie niespe\u0142niona i nieprzystaj\u0105ca do \u015bwiata. Jakbym by\u0142a na bakier ze wszystkim i wszystkimi. Jakbym by\u0142a z innego pude\u0142ka. Niedopasowana. Dlatego ucieka\u0142am. Od \u017cycia, ludzi, a najbardziej od samej siebie. Znam sporo sposob\u00f3w na ucieczk\u0119. Wszystkie maj\u0105 wsp\u00f3lny mianownik. Taki, \u017ce niczego nie rozwi\u0105zuj\u0105. Raczej pogr\u0105\u017caj\u0105. Plot\u0105 lin\u0119, kt\u00f3rej poszczeg\u00f3lne pasma to niezadowolenie, rozpacz, niech\u0119\u0107, bezsilno\u015b\u0107, odr\u0119twienie, wstr\u0119t. To taka lina, kt\u00f3ra potrafi \u015bci\u0105ga\u0107 w d\u00f3\u0142. Wlec za sob\u0105. A nawet kusi\u0107 ucieczk\u0105 ostateczn\u0105. <\/p>\n\n\n\n
Dzi\u015b jestem starsza i bardziej \u015bwiadoma siebie. Nauczy\u0142am si\u0119 kilku trik\u00f3w, by przetrwa\u0107 i nie uciec. W sumie nie s\u0105 trudne, ale \u0142atwo o nich zapomnie\u0107 w ferworze codziennych zdarze\u0144. Nigdy nie wiem, czy nie zapomn\u0119. Dlatego \u0107wicz\u0119 pami\u0119\u0107. Wykonuj\u0119 powtarzalne manewry my\u015blowe, by w trudnych chwilach dzia\u0142y si\u0119 automatycznie. Ukorzeniam moje \u017cycie w \u015bwiecie i kiedy tylko si\u0119 da, podlewam je z czu\u0142o\u015bci\u0105. Staram si\u0119 szuka\u0107 w sobie tego, o czym m\u00f3wi mi w\u0142asne cia\u0142o i uczucia. Nie bagatelizuj\u0119 l\u0119k\u00f3w i nie wy\u015bmiewam wstydu. Pozwalam sobie na smutek, nawet wtedy, kiedy boli. Kiedy przypomina o tym, co trudne albo niechciane. O tym co niezapomniane, cho\u0107 nie chce si\u0119 pami\u0119ta\u0107. Pozwalam sobie na niech\u0119\u0107 i spadek wiary we w\u0142asne mo\u017cliwo\u015bci. Im mniej si\u0119 z nimi si\u0142uj\u0119, tym szybciej odp\u0142ywaj\u0105 robi\u0105c miejsce na uczucia bardziej energetyzuj\u0105ce i mobilizuj\u0105ce do dzia\u0142ania. Pozwalam sobie na \u0142zy, cho\u0107 to rzecz wymagaj\u0105ca prze\u0142amania kilku zap\u00f3r z \u017celbetonu i granitu. A jednak jak cudnie oczyszczaj\u0105ca. Pozwalam sobie na wypisanie. Opowiedzenie tych wszystkich smutk\u00f3w i smuteczk\u00f3w, zniech\u0119ce\u0144 i zw\u0105tpienia. Ju\u017c w trakcie pisania mam przeb\u0142yski czego\u015b optymistyczniejszego. W stylu zal\u0105\u017cka nadziei. Albo ziarenka wdzi\u0119czno\u015bci. Albo nawet obydwu.<\/p>\n\n\n\n
Zreszt\u0105 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 to jedna z podstawowych broni przeciwko ucieczce. To moja laska do wspierania si\u0119, gdy dusza zaczyna kule\u0107. Cz\u0119sto chc\u0119 wi\u0119cej i lepiej. Albo inaczej. A st\u0105d to ju\u017c tylko krok do niezadowolenia. Por\u00f3wnywania si\u0119. Wpadni\u0119cia w szczelin\u0119 nieszcz\u0119\u015bcia. Zdo\u0142owania. Chyba, \u017ce si\u0119 czym\u015b podepr\u0119. Albo czego\u015b uchwyc\u0119. I przytrzymam przez chwil\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy\u015b dosta\u0142am od babci tomik wierszy ksi\u0119dza Twardowskiego. Zawsze lubi\u0142am jego tytu\u0142: \u201eTrzeba i\u015b\u0107 dalej czyli spacer biedronki\u201d. Przemawia\u0142 do mnie . W takie dni, jak dzisiejszy, czuj\u0119 si\u0119 ma\u0142a i krucha jak biedronka. Nic nie znacz\u0105ca. Ulotna. My\u015bl\u0119 jednak o tych spacerach biedronki po r\u0119ku, kiedy to zawsze wspina si\u0119 w g\u00f3r\u0119, niezra\u017cona tym, \u017ce g\u00f3ra okazuje si\u0119 do\u0142em po zmianie pozycji r\u0119ki. Wci\u0105\u017c idzie i idzie. Niez\u0142omnie. Cho\u0107 taka ma\u0142a. Powtarzam sobie: trzeba i\u015b\u0107 dalej czyli spacer biedronki, trzeba i\u015b\u0107 dalej czyli spacer biedronki, trzeba i\u015b\u0107… To mnie troch\u0119 wewn\u0119trznie uspokaja. Nadaje rytm temu dniu o pod\u0142amanym spojrzeniu. Zasila wiar\u0119 w jutro. W rozpoczynanie dnia na nowo. Czas ruszy\u0107 w sen. By nabra\u0107 si\u0142 na dalsze spacerowanie. W g\u00f3r\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Taki to dzie\u0144, w kt\u00f3rym zniech\u0119cenie i poczucie bezsensu \u0142omocz\u0105 do mojej duszy. Staram si\u0119 je odegna\u0107 i przytrzymuj\u0119 drzwi wewn\u0119trznego \u015bwiata ca\u0142\u0105 sob\u0105, ale one wciskaj\u0105 si\u0119 przez szpary i osnuwaj\u0105 moje wn\u0119trze smutkiem i beznadziej\u0105. To chyba blue monday z op\u00f3\u017anionym zap\u0142onem. Nawet by pasowa\u0142o, bo mam wra\u017cenie, \u017ce wszystko w \u017cyciu robi\u0119\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-5347","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5347","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5347"}],"version-history":[{"count":40,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5347\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5387,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5347\/revisions\/5387"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5347"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5347"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5347"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}