Wieczorami wychodz\u0119 na spotkanie nocy. Wk\u0142adam sukienk\u0119. T\u0119 ciemn\u0105, dawno temu utkan\u0105 przez Paj\u0119czyc\u0119 Zo, znan\u0105 ze swych kro\u015bno- prz\u0119dzalniczych talent\u00f3w ukrytych w szorstkich odn\u00f3\u017cach. Podobno prz\u0119dza do tej sukienki pochodzi ze strzy\u017cenia cirrocumulus\u00f3w. Te pierzasto- k\u0142\u0119biaste chmury najlepiej strzyc w wiosenne poranki. Powstaj\u0105ca z nich prz\u0119dza jest mocna, ale niesamowicie delikatna. Sukienk\u0119 ofiarowa\u0142a mi Kobieta zza morza. Ona zawsze co\u015b ofiarowuje, cho\u0107 zawsze te\u017c co\u015b zabiera. Mi odebra\u0142a sen. Dlatego co wiecz\u00f3r wychodz\u0119 na spotkanie nocy. W tej ciemnej sukience.<\/p>\n\n\n\n
Rozpalam \u015bwiat\u0142a, by przywr\u00f3ci\u0107 cienie. Kiedy\u015b mia\u0142am zapa\u0142ki, teraz mam w\u0142\u0105czniki. Pstryk! I roz\u015bwietlone pokoje. Pstryk! I latarnie rzucaj\u0105 \u015bwiat\u0142o na ulice i chodniki. Pstryk! Neony pulsuj\u0105 l\u015bnieniem. Kiedy w mie\u015bcie robi si\u0119 odpowiednio jasno ruszam w niebo. To wtedy w\u0142a\u015bnie gwiazdy o\u017cywiaj\u0105 si\u0119. Czasem jeszcze troch\u0119 rozespane i rozczochrane, nabieraj\u0105 blasku. Obudzone zaczynaj\u0105 chichoty, d\u017awi\u0119czne migotanie, a czasem nawet wykonuj\u0105 pie\u015b\u0144 ch\u00f3raln\u0105 na trzy \u015bwiat\u0142a z klarnetem i tr\u0105bk\u0105 w tle. Ale do tego potrzeba ksi\u0119\u017cyca. Jak ma faz\u0119 na tr\u0105bk\u0119. Albo s\u0142o\u0144ca. Ale to ju\u017c za du\u017co zachodu. <\/p>\n\n\n\n
Tak czy siak, z gwiazdami bywa zabawnie, bo korzystaj\u0105 z nocy. Wpadaj\u0105 do jezior i pryskaj\u0105 sennych p\u0142ywak\u00f3w wod\u0105. Czepiaj\u0105 si\u0119 rybich ogon\u00f3w i serfuj\u0105 po tafli tn\u0105c jej prostot\u0119 ostro\u015bci\u0105 \u015bwiat\u0142a. Hu\u015btaj\u0105 na czubkach sosen, wzajemnie katapultuj\u0105c w kosmos. W ko\u0144cu wszech\u015bwiat zawsze przyjmuje je w ramiona z otwarto\u015bci\u0105 i przestrzeni\u0105. Lubi\u0119 si\u0119 przygl\u0105da\u0107 locie gwiazdy w niebo. Tworzy si\u0119 wtedy migocz\u0105ca, pe\u0142na drga\u0144 linia, kt\u00f3ra po chwili znika. Zostaje tylko pod powiek\u0105 cie\u0144 powidoku. Rozb\u0142ysk cienia. Widz\u0119 go jeszcze d\u0142ugo. <\/p>\n\n\n\n
Czasem noc\u0105 odwiedzam koty. One zawsze wiedz\u0105 jak patrze\u0107. I na co. Widz\u0105 kroki tych, kt\u00f3rzy odeszli. Znaj\u0105 zakamarki my\u015bli, kt\u00f3re ulecia\u0142y. Turlaj\u0105 szpulki s\u0142\u00f3w po pod\u0142odze pl\u0105cz\u0105c zdania w poezj\u0119. Z kropel deszczu tworz\u0105 muzyk\u0119. Na szeleszcz\u0105cy d\u017awi\u0119k nieznanego spinaj\u0105 si\u0119 czujnie i uciekaj\u0105 w mrok. Zostaje po nich murmurando wytatuowane kocim pazurem na sk\u00f3rze. Czerwony \u015blad ciemno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy noc si\u0119 ko\u0144czy, gasz\u0119 \u015bwiat\u0142a i zamiatam cienie na szufelk\u0119. Wygarniam k\u0142\u0119by mroku z trawy robi\u0105c miejsce na poranek. Id\u0119 przez miasto, kt\u00f3re powoli budzi si\u0119 do \u017cycia. W oddali brz\u0119czy tramwaj. Pierwszy, kt\u00f3ry opu\u015bci\u0142 dzi\u015b zajezdni\u0119. Powietrze pachnie ziemi\u0105 i nadchodz\u0105cym s\u0142o\u0144cem. Skradam si\u0119 po schodach jak z\u0142odziej. Klucz przekr\u0119cam szeptem. Ciemn\u0105 sukienk\u0119 paj\u0119czycy Zo wieszam na drzwiach sypialni. W\u015blizguj\u0119 w p\u00f3\u0142mrok pokoju. A potem otwieram oczy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wieczorami wychodz\u0119 na spotkanie nocy. Wk\u0142adam sukienk\u0119. T\u0119 ciemn\u0105, dawno temu utkan\u0105 przez Paj\u0119czyc\u0119 Zo, znan\u0105 ze swych kro\u015bno- prz\u0119dzalniczych talent\u00f3w ukrytych w szorstkich odn\u00f3\u017cach. Podobno prz\u0119dza do tej sukienki pochodzi ze strzy\u017cenia cirrocumulus\u00f3w. Te pierzasto- k\u0142\u0119biaste chmury najlepiej strzyc w wiosenne poranki. Powstaj\u0105ca z nich prz\u0119dza jest mocna, ale niesamowicie delikatna. Sukienk\u0119 ofiarowa\u0142a mi\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-528","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/528","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=528"}],"version-history":[{"count":40,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/528\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":568,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/528\/revisions\/568"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=528"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=528"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=528"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}