Mia\u0142am kiedy\u015b przyjaci\u00f3\u0142k\u0119. Mia\u0142a na imi\u0119 Joanka i by\u0142a jakby z innego \u015bwiata. Mia\u0142a kr\u0119cone w\u0142osy, okulary typu lennonki i haczykowaty nos. By\u0142a drobna i chudziutka. Male\u0144ka.<\/p>\n\n\n\n
Zawsze si\u0119 sp\u00f3\u017ania\u0142a. D\u0142ugo spa\u0142a. Za to w nocy d\u0142ugo nie mog\u0142a zasn\u0105\u0107. \u017by\u0142a we w\u0142asnym rytmie nocy i dnia, lata i zimy, \u017cycia. Wiele rzeczy, kt\u00f3re wydawa\u0142y mi si\u0119 oczywiste, dla niej takie nie by\u0142y. Nie dba\u0142a o oceny, czy to, jak jest postrzegana. Nie przystawa\u0142a do \u017cadnych ramek ani szuflad. Cho\u0107 etykiet\u0119 dziwaczki \u0142atwo jej przyklejano.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142a d\u0142ugie palce pianistki zako\u0144czone pi\u0119knymi paznokciami. Tymi palcami malowa\u0142a. Wychodzi\u0142y spod nich rzeczy magiczne, kt\u00f3re podziwia\u0142am szczerze i z pewn\u0105 nut\u0105 zazdro\u015bci. <\/p>\n\n\n\n
Kiedy\u015b namalowa\u0142a dla mnie obraz, ale nie by\u0142a z niego zadowolona, wi\u0119c mi go nie da\u0142a. By\u0142o na nim morze, kt\u00f3re uk\u0142ada\u0142o si\u0119 w twarz dziecka. Do tej pory mam ten obraz przed oczami, cho\u0107 nigdy go nie zobaczy\u0142am. Nasze drogi si\u0119 rozesz\u0142y, zanim osi\u0105gn\u0105\u0142 zadowalaj\u0105cy wygl\u0105d.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a krucha i delikatna. Tajemnicza i poci\u0105gaj\u0105ca. Wra\u017cliwa. Nierozumiana. By\u0142a wierna sobie, swoim przekonaniom i przyjacio\u0142om. By\u0142am jej przyjaci\u00f3\u0142k\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W tamtych czasach chodzi\u0142y\u015bmy w butach, kt\u00f3re nazywa\u0142y si\u0119 osio\u0142ki i w rozpi\u0119tych p\u0142aszczach niezale\u017cnie od pogody. M\u00f3j szalik i w\u0142osy Joanki powiewa\u0142y na wietrze, kiedy zrywa\u0142y\u015bmy si\u0119 z lekcji i przez uliczki centrum przemyka\u0142y\u015bmy na herbat\u0119 do McDonaldsa w Smyku. Albo na Stare Miasto.<\/p>\n\n\n\n
W r\u00f3\u017cnych kafejkach, spelunach, kawiarniach siada\u0142y\u015bmy z ekscytacj\u0105 wzajemnego poznawania si\u0119. Z nastoletnim buntem i kontr\u0105 wobec \u015bwiata. <\/p>\n\n\n\n
Nasze artystyczne dusze by\u0142y sobie bliskie. Rysowa\u0142y\u015bmy wsp\u00f3lne rysunki, cytowa\u0142y\u015bmy ukochane wiersze. Dzieli\u0142y\u015bmy si\u0119 muzyk\u0105 jak kanapk\u0105 i literatur\u0105 jak ciastkiem. Wszystko by\u0142o takie smakowite.<\/p>\n\n\n\n
Cz\u0119sto rozmawia\u0142y\u015bmy w zeszycie. Pisa\u0142y\u015bmy to, co chcemy powiedzie\u0107. By\u0142o nam tak \u0142atwiej napisa\u0107 niewypowiedziane. Podzieli\u0107 si\u0119 swoim b\u00f3lem, smutkiem, czy w\u0142asnym zdaniem. <\/p>\n\n\n\n
Nasze dialogi mia\u0142y w sobie wiele egzystencjalnej niezgody na \u015bwiat. By\u0142o nam trudno. Ka\u017cdej z innego powodu. W sumie nie wiem, z czym zmaga\u0142a si\u0119 Joanka. Nie m\u00f3wi\u0142a albo jej nie s\u0142ucha\u0142am. Mnie poch\u0142ania\u0142a choroba i znikanie babci. Jakbym i sama znika\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Pami\u0119tam jednak, \u017ce smutek, kt\u00f3ry sp\u0142ywa\u0142 z Joanki, wsi\u0105ka\u0142 we mnie. Ch\u0142on\u0119\u0142am go i czu\u0142am si\u0119 coraz ci\u0119\u017csza, coraz bli\u017csza ziemi. Jak spadaj\u0105ca kropla deszczu. Lub opadni\u0119ty p\u0142atek kwiatu.<\/p>\n\n\n\n
Uciek\u0142am od Joanki, bo si\u0119 przestraszy\u0142am. Tej wsp\u00f3lnej, pe\u0142nej bas\u00f3w muzyki, kt\u00f3ra gra\u0142a w naszych duszach, splataj\u0105c nasze losy w jeden smutny mysi warkoczyk.<\/p>\n\n\n\n
Straci\u0142am przyjaci\u00f3\u0142k\u0119, kt\u00f3ra by\u0142a mi bliska jak siostra. Jak fragment samej siebie. Zostawi\u0142am j\u0105 z jej smutkiem, niezgod\u0105 na \u015bwiat, zagubieniem. Uciek\u0142am w nocne miasto przypadkowych znajomo\u015bci i przelotnych przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rych urok pryska\u0142 wraz z nastaniem \u015bwitu. <\/p>\n\n\n\n
Wiele razy pr\u00f3bowa\u0142am spotka\u0107 p\u00f3\u017aniej Joank\u0119, ale nigdy mi si\u0119 nie uda\u0142o. Chodzi\u0142am pod jej kamienic\u0119 i dzwoni\u0142am domofonem, ale nigdy jej nie by\u0142o. Telefonowa\u0142am. Nagrywa\u0142am wiadomo\u015bci na sekretarce, przekazywa\u0142am informacje bratu i mamie. Ale m\u00f3j telefon milcza\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Kilka razy przypadkowo, gdzie\u015b na mie\u015bcie spotyka\u0142am jej kole\u017cank\u0119, kt\u00f3ra mia\u0142a z ni\u0105 kontakt. Pisa\u0142am pospieszne karteczki, pro\u015bby o telefon, przeprosiny. To te\u017c nic nie da\u0142o. Znikn\u0119\u0142a z mojego \u017cycia. Rozp\u0142yn\u0119\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Zosta\u0142o mi tylko kilka rysunk\u00f3w w szkolnych zeszytach, ulubiony wiersz pisany tym pochy\u0142ym, pi\u0119knym pismem i po\u017cyczona wtedy ksi\u0105\u017cka o jak\u017ce wymownym tytule \u201eMistycy i narkomani\u201d. I jaka\u015b wyrwa w duszy.<\/p>\n\n\n\n
Przez tyle lat wracam my\u015blami do Joanki. Wci\u0105\u017c cicho licz\u0119, \u017ce jeszcze kiedy\u015b si\u0119 spotkamy. Cho\u0107 wcale nie jestem pewna. Czasem zastanawiam si\u0119, czy ona rzeczywi\u015bcie by\u0142a. Mo\u017ce j\u0105 tylko wymy\u015bli\u0142am? <\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142am kiedy\u015b przyjaci\u00f3\u0142k\u0119. Mia\u0142a na imi\u0119 Joanka i by\u0142a jakby z innego \u015bwiata. W moich wspomnieniach jej w\u0142osy kr\u0119c\u0105 si\u0119 jak snuj\u0105cy dym, kt\u00f3ry ulatuje i znika, a u\u015bmiech jest przymglony przez czas i niepewno\u015b\u0107 wspomnie\u0144. By\u0107 mo\u017ce tylko j\u0105 wy\u015bni\u0142am. Albo wymarzy\u0142am. By\u0107 mo\u017ce kiedy\u015b j\u0105 jeszcze spotkam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mia\u0142am kiedy\u015b przyjaci\u00f3\u0142k\u0119. Mia\u0142a na imi\u0119 Joanka i by\u0142a jakby z innego \u015bwiata. Mia\u0142a kr\u0119cone w\u0142osy, okulary typu lennonki i haczykowaty nos. By\u0142a drobna i chudziutka. Male\u0144ka. Zawsze si\u0119 sp\u00f3\u017ania\u0142a. D\u0142ugo spa\u0142a. Za to w nocy d\u0142ugo nie mog\u0142a zasn\u0105\u0107. \u017by\u0142a we w\u0142asnym rytmie nocy i dnia, lata i zimy, \u017cycia. Wiele rzeczy, kt\u00f3re wydawa\u0142y\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4635","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4635","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4635"}],"version-history":[{"count":43,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4635\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4678,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4635\/revisions\/4678"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4635"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4635"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4635"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}