Czas my\u015blenia o zmar\u0142ych. Tych, kt\u00f3rzy byli. Pojawili si\u0119 i znikli. Jak cyrkowa sztuczka. Przemin\u0119li ze swoim czasem na \u017cycie, zostawiaj\u0105c nam fragmenty kodu DNA, podobie\u0144stwo rys\u00f3w czy kawa\u0142ek temperamentu. Czasem wspomnienia. Wyblak\u0142e, troch\u0119 pogi\u0119te obrazy spotka\u0144, sytuacji, zdarze\u0144. Wsp\u00f3lna herbata. Rysunek d\u0142oni. Spos\u00f3b chodzenia. \u015amiech.<\/p>\n\n\n\n
Spotykamy ich na starych zdj\u0119ciach i cmentarzach. Kupujemy \u015bwieczk\u0119, kwiat i modlimy si\u0119 przy grobach omiataj\u0105c kamie\u0144 zmiotk\u0105 jak pod\u0142og\u0119 w kuchni. Dzieci k\u0142\u00f3c\u0105 si\u0119 o piersze\u0144stwo w zapalaniu zapa\u0142ek, a wiewi\u00f3rki czekaj\u0105 na orzechy. Witamy si\u0119 z rodzin\u0105, wydajemy okrzyki w rodzaju: Ale Ty wyros\u0142e\u015b! I: No troch\u0119 Ci si\u0119 przyty\u0142o!, uk\u0142adamy wie\u0144ce. Poprawiamy u\u0142o\u017cenie. Bardziej symetrycznie lub nie. Znicz do przodu, kwiat w bok, a \u015bmier\u0107 u wezg\u0142owia. <\/p>\n\n\n\n
Pami\u0119tam, \u017ce jako dziecko uwielbia\u0142am zapala\u0107 malutkie znicze na zapomnianych grobach. Sama decydowa\u0142am, na kt\u00f3rych. To by\u0142o takie doros\u0142e! My\u015bla\u0142am, \u017ce robi\u0119 co\u015b dobrego. \u017be tym zapomnianym zmar\u0142ym jest mi\u0142o, kiedy przez chwil\u0119 o nich my\u015bl\u0119. Nigdy nie zweryfikowa\u0142am tego przypuszczenia. Obawiam si\u0119, \u017ce im wszystko jedno. \u017be my\u015blimy o nich nie dla nich, ale dla siebie.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142am trudno\u015bci z modlitw\u0105. Nie wiedzia\u0142am, gdzie podzia\u0107 my\u015bli, kiedy wszyscy milkli po usymetrycznieniu nagrobka. Wpatrywa\u0142am si\u0119 w tablic\u0119 z imionami, dyskretnie podgl\u0105daj\u0105c innych. By nie odstawa\u0107. Widzia\u0142am ich skupione spojrzenia. Smutek. Rozrzewnienie. Spok\u00f3j. Zastanawia\u0142am si\u0119, co my\u015bl\u0105, kiedy tak milcz\u0105. Sk\u0105d wiedz\u0105, co powiedzie\u0107. Ja nie wiedzia\u0142am. <\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu po kolei ka\u017cdy si\u0119 \u017cegna\u0142 i rozlu\u017ania\u0142. Do\u0142\u0105cza\u0142am do tego rozlu\u017anienia, pospiesznie prze\u017cegnuj\u0105c si\u0119, bo tak robili inni. Zastanawia\u0142am si\u0119, gdzie podzia\u0142a si\u0119 moja instrukcja obs\u0142ugi \u017cycia w obliczu \u015bmierci i czemu nie mam przewodnika po cmentarnych rytua\u0142ach. Wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce tylko ja czuj\u0119 si\u0119 zagubiona.<\/p>\n\n\n\n
Zawsze by\u0142o mi trudno z t\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 \u017cycia, jak\u0105 jest \u015bmier\u0107. Kiedy przychodzi w moje okolice mam ochot\u0119 poudawa\u0107, \u017ce jej nie ma. Jakbym nie by\u0142a gotowa na b\u00f3l, kt\u00f3ry niesie. Jakbym nie mia\u0142a si\u0142y pod\u017awign\u0105\u0107 jej ci\u0119\u017caru. <\/p>\n\n\n\n
Ostatnim razem, kiedy zabola\u0142a, zanegowa\u0142am j\u0105. Uzna\u0142am, \u017ce \u015bmierci nie ma. Nie wydarzy\u0142a si\u0119, skoro w ni\u0105 nie wierz\u0119. Nie zgodzi\u0142am si\u0119. Chcia\u0142am przej\u0105\u0107 kontrol\u0119 nad wiedz\u0105 o umieraniu. Chcia\u0142am decydowa\u0107 o tym kto i kiedy. Jak o wyborze zapomnianego grobu do postawienia znicza. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce \u015bmier\u0107 nie podlega przedawnieniu, a Ci kt\u00f3rych nie ma, odeszli. I ju\u017c nie wr\u00f3c\u0105. Cho\u0107by nie wiem co.<\/p>\n\n\n\n
\u015amier\u0107 wchodzi w \u017cycie. Wciska si\u0119 w szczeliny i p\u0119kni\u0119cia. Zmienia perspektyw\u0119 trwania. Wnosi swoje zasady. Sw\u0105 nieuchronno\u015b\u0107 i nieodwracalno\u015b\u0107. Pot\u0119g\u0119. I brak kontroli. <\/p>\n\n\n\n
To \u015bmier\u0107 nauczy\u0142a mnie \u017cycia. Cho\u0107 trudno w to uwierzy\u0107. B\u00f3l, kt\u00f3rego do\u015bwiadczy\u0142am, popchn\u0105\u0142 mnie w ocalenie. Smutek kt\u00f3ry prze\u017cy\u0142am, nauczy\u0142 pokory. Akcesoria \u015bmierci sta\u0142y si\u0119 insygniami \u017cycia. <\/p>\n\n\n\n
Do tej pory nie znalaz\u0142am zagubionej instrukcji obs\u0142ugi cmentarza. Nie odnajduj\u0119 si\u0119 w \u017cyciu zbiorowym w momentach po\u015bwi\u0119conych \u015bmierci. G\u0142upio mi \u017cy\u0107, kiedy wok\u00f3\u0142 tylu zmar\u0142ych. Jako\u015b niezr\u0119cznie. Te zapa\u0142ki, znicze i wie\u0144ce strasznie mnie rozpraszaj\u0105. Zapominam po co przysz\u0142am, chyba posprz\u0105ta\u0107. Poustawia\u0107. Zapali\u0107. Poby\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce o to w\u0142a\u015bnie chodzi w tym rytuale. O sprowadzenie \u015bmierci do normalnego \u017cycia. Scodziennienie. Pokazanie jej zwyk\u0142o\u015bci. Mo\u017ce dzi\u0119ki temu mniej boli. Mo\u017ce pozwala przetrwa\u0107. Scala.<\/p>\n\n\n\n
Czasem, wieczorami, w ciemnym pokoju my\u015bl\u0119 o tych, kt\u00f3rzy odeszli. Wspominam. Pod powiekami maluj\u0119 ich obrazy. T\u0119skni\u0119. Czuj\u0119 wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za czas, w kt\u00f3rym nasze \u015bcie\u017cki si\u0119 spl\u0105ta\u0142y. Za to, \u017ce byli. Wiem, \u017ce by\u0142abym inna, gdyby nie ich \u017cycie. I gdyby nie ich \u015bmier\u0107. Wierz\u0119, \u017ce wszystko jest tak, jak powinno by\u0107. \u017bycie toczy si\u0119. Dalej. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Czas my\u015blenia o zmar\u0142ych. Tych, kt\u00f3rzy byli. Pojawili si\u0119 i znikli. Jak cyrkowa sztuczka. Przemin\u0119li ze swoim czasem na \u017cycie, zostawiaj\u0105c nam fragmenty kodu DNA, podobie\u0144stwo rys\u00f3w czy kawa\u0142ek temperamentu. Czasem wspomnienia. Wyblak\u0142e, troch\u0119 pogi\u0119te obrazy spotka\u0144, sytuacji, zdarze\u0144. Wsp\u00f3lna herbata. Rysunek d\u0142oni. Spos\u00f3b chodzenia. \u015amiech. Spotykamy ich na starych zdj\u0119ciach i cmentarzach. Kupujemy \u015bwieczk\u0119,\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-2363","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2363","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2363"}],"version-history":[{"count":96,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2363\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2462,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2363\/revisions\/2462"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2363"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2363"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2363"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}