By\u0142y i takie noce, kiedy snu\u0142am si\u0119 po zau\u0142kach nocnego miasta w oczekiwaniu na nieznane. W\u0142\u00f3czy\u0142am si\u0119 po tajemniczych spelunach, w kt\u00f3rych wielu odp\u0142ywa\u0142o z tego \u015bwiata ca\u0142kiem znienacka i cz\u0119sto w oparach absurdu. I alkoholu. Niekt\u00f3rzy spadali z krzes\u0142a. Inni ulatywali ku g\u00f3rze jak nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 historie ich w\u0142asnych opowie\u015bci. Czasem przysypiali w p\u00f3\u0142 zdania albo wr\u0119cz odwrotnie, przebudzali si\u0119 w po\u0142owie snu. Wielu zbli\u017ca\u0142o si\u0119 do cienia, cho\u0107 w przy\u0107mionym blasku lamp i chwiejnej grze \u015bwiec zdawali si\u0119 b\u0142yszcze\u0107, a czasem nawet l\u015bni\u0107. Noc wibrowa\u0142a. Muzyk\u0105, szmerem rozm\u00f3w i dymem papieros\u00f3w, kt\u00f3ry osnuwa\u0142 wszystko mg\u0142\u0105 nieistnienia. A mo\u017ce prawie istnienia. Twarze ludzi falowa\u0142y, rozmowy dr\u017ca\u0142y, wznosi\u0142y si\u0119, upada\u0142y z hukiem na ziemi\u0119, kiedy urywa\u0142 si\u0119 w\u0105tek lub trzeba by\u0142o do toalety. W toaletach by\u0142o ciasno i zawsze zbyt jaskrawo. Lampy nad lustrem mia\u0142y tendencj\u0119 do pokazywania prawdy o naszej cerze. Uwypukla\u0142y pory, zmarszczki i cienie pod oczami. Jakby chcia\u0142y nas przep\u0119dzi\u0107 od umywalki, by kolejni oczekuj\u0105cy przed drzwiami mogli wej\u015b\u0107. Do toalet zawsze by\u0142y kolejki. Cz\u0119sto d\u0142u\u017csze od tych do baru. Ci\u0105gn\u0119\u0142y si\u0119 w spos\u00f3b kr\u0119ty, nieskoordynowany, pomaga\u0142y zawiera\u0107 nowe znajomo\u015bci, skoczy\u0107 na parkiet lub zdecydowa\u0107 si\u0119 na sikanie w krzakach. W nocnym mie\u015bcie blichtr i b\u0142ysk cz\u0119sto wyka\u0144cza\u0142a fizjologia. Pod drzewami, w zacienionych krzakach b\u0142ysn\u0105\u0142 czasem cekin lub d\u017cecik eleganckiej sukienki obsikanej w chwiejnym kucu. W powietrze ni\u00f3s\u0142 si\u0119 zapach Chanel 5 przy wt\u00f3rze wyrzutu obiadu z trzewi. W nocnym mie\u015bcie cienie pokazywa\u0142y wi\u0119cej ni\u017c ukrywa\u0142y \u015bwiat\u0142a. <\/p>\n\n\n\n
Czasami przygl\u0105da\u0142am si\u0119 temu, jakbym planowa\u0142a to komu\u015b opowiedzie\u0107. Namalowa\u0107. Wtedy jeszcze malowa\u0142am. Z zaci\u0119to\u015bci\u0105 cz\u0142owieka zgubionego ucieka\u0142am w jakiekolwiek kawa\u0142ki powierzchni p\u0142askich i pokrywa\u0142am je szkicami miejsc, ludzi, lamp, dymu i szk\u0142a. Nie umia\u0142am jednak odda\u0107 tego dr\u017cenia rozgor\u0105czkowanego powietrza. Tej atmosfery takemnicy, szale\u0144stwa i nieuchwytno\u015bci, kt\u00f3rymi mami\u0142y nas speluny. W bladym \u015bwietle poranka odkrywa\u0142am p\u0142asko\u015b\u0107 rysunk\u00f3w. Jednak to nie rysunki by\u0142y p\u0142askie, ale speluniany \u015bwiat tiuningowany nocnym alkoholem i \u015bwiat\u0142em. Czasem, ale tylko czasem, udawa\u0142o mi si\u0119 go odda\u0107 barw\u0105 farby rozmazanej na p\u0142\u00f3tnie palcami. Kolory zmazywa\u0142y si\u0119, nachodzi\u0142y na siebie, tworzy\u0142y zarys dymu na zarysie twarzy, dci\u0119ki czemu mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 nierealno\u015b\u0107 i ulotno\u015b\u0107 nocy. Tam gdzie kolana si\u0119 styka\u0142y kolor ciemnia\u0142 dwuznacznie, nie wyja\u015bniaj\u0105c, kt\u00f3re kolana do kogo nale\u017c\u0105. Twarze ucieka\u0142y w mrok, jakby nie chcia\u0142y by\u0107 zapami\u0119tane. Jakby ju\u017c spisa\u0142y si\u0119 na zapomnienie. Mo\u017ce wyra\u017ca\u0142y wstyd ukrywany tak g\u0142\u0119boko, \u017ce a\u017c nieu\u015bwiadomiony. <\/p>\n\n\n\n
W nocnym mie\u015bcie wszystko jest gr\u0105 \u015bwiate\u0142 i pozor\u00f3w. Prawda drzemie g\u0142\u0119boko i ci\u0119\u017cko j\u0105 dobudzi\u0107. Trzeba by usun\u0105\u0107 dym otulaj\u0105cy g\u0142ow\u0119, a ta operacja boli. Obna\u017canie nocnego \u015bwiata jest nieprzyjemne. Odziera tajemniczo\u015b\u0107 i nieuchwytno\u015b\u0107 chwili przeistaczaj\u0105c je w to, czym naprad\u0119 nasi\u0105k\u0142y. Ukazuje fikcyjno\u015b\u0107 postrzeganego \u015bwiata. Pragnienie ucieczki. <\/p>\n\n\n\n
Obudzenie prawdy prowadzi do wolno\u015bci. Do zobaczenia \u015bwiata w jego z\u0142o\u017conej p\u0142asko\u015bci, wielokrotnie odbitej pod r\u00f3\u017cnymi k\u0105tami, nadaj\u0105cymi jej efekt tr\u00f3jwymiaru. Do odkrywania zakrzywie\u0144 w\u0142asnych emocji i nauki ich nazewnictwa. Prowadzi do poznawania siebie. R\u00f3wnie\u017c obna\u017conej. Namalowanej od nowa. Bez przymgle\u0144, niejasno\u015bci i cieni. Bez retuszu. Wchodz\u0119 w ten labirynt wewn\u0119trznego ja i odkrywam motyla. Ma jasno-zielone skrzyd\u0142a z czarn\u0105 kropk\u0105. Ta\u0144czy i wiruje w powietrzu jakby na mnie czeka\u0142 i chcia\u0142 mnie gdzie\u015b zaprowadzi\u0107. Idziemy. Labirynt jest kr\u0119ty, naje\u017cony s\u0142abo\u015bciami i tym, co mnie zniewala. Odkrywam to, boj\u0105c si\u0119, co zastan\u0119 za kolejnym zakr\u0119tem. Pokonuj\u0119 pu\u0142apki i z\u0142o\u015bliwe stwory, kt\u00f3re si\u0119 naigrywaj\u0105. \u015amiesz\u0105 i chichrz\u0105, a to boli. Mijam je jakby nigdy nic pe\u0142na wstydu i upokorzenia. Ca\u0142a w \u015brodku wr\u0119. Wyobra\u017cam sobie unicestwienie stwor\u00f3w. Opiekam je na ogniu. Przyduszam. Kopi\u0119 porz\u0105dnie w ty\u0142ek. Gryz\u0119. Dopiero p\u00f3\u017aniej odkrywam, \u017ce mo\u017cna je oswoi\u0107. A potem nawet polubi\u0107. Wtedy, to ju\u017c kr\u00f3tka droga do akceptacji. Wystarczy porz\u0105dnie skoczy\u0107. I poca\u0142owa\u0107 gwiazdy w\u0142asnego, niezasnutego niczym umys\u0142u. Otworzy\u0107 oczy. I zobaczy\u0107 wszech\u015bwiat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
By\u0142y i takie noce, kiedy snu\u0142am si\u0119 po zau\u0142kach nocnego miasta w oczekiwaniu na nieznane. W\u0142\u00f3czy\u0142am si\u0119 po tajemniczych spelunach, w kt\u00f3rych wielu odp\u0142ywa\u0142o z tego \u015bwiata ca\u0142kiem znienacka i cz\u0119sto w oparach absurdu. I alkoholu. Niekt\u00f3rzy spadali z krzes\u0142a. Inni ulatywali ku g\u00f3rze jak nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 historie ich w\u0142asnych opowie\u015bci. Czasem przysypiali w p\u00f3\u0142\u2026 Dowiedz si\u0119 wi\u0119cej »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-1880","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1880","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1880"}],"version-history":[{"count":53,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1880\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2030,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1880\/revisions\/2030"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1880"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1880"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/snujemisie.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1880"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}